iedy wsłuchujemy się w bicie serca psa lub wyczuwamy je, kładąc palce na ścianie jego klatki piersiowej, zauważamy, że co kilka uderzeń jedno jest opuszczone, jakby coś przeskakiwało. Nie powinno to niepokoi
, bo jest to objaw tzw. arytmii zatokowej, fizjologicznej i występującej u każdego psa.
Arytmią nazywana jest każda zmiana w częstości i regularności uderzeń serca. Oprócz fizjologicznej, niegroźnej arytmii zatokowej, u starszych psów występują inne, często bardzo niebezpieczne, zagrażające życiu. Jeżeli uderzenia serca są zbyt częste (tachykardia), to brakuje czasu na dostateczne wypełnienie komór serca krwią w czasie jego rozkurczu. Następstwem jest niedostateczne pompowanie krwi do innych części organizmu (na obwód).
U pacjentów geriatrycznych stosunkowo rzadko mamy do czynienia z bradykardią, czyli z rzadkimi uderzeniami serca. Jeśli jednak wystąpi to schorzenie, to także zaburzone jest pompowanie krwi na obwód i może to nawet doprowadzić do zapadnięcia psa w śpiączkę.
Wszystkie rodzaje arytmii mogą być wywoływane przez zaburzenia wytwarzania impulsów elektrycznych serca i/lub zaburzenia w ich przekazywaniu w mięśniu sercowym. We wczesnych stadiach arytmii serca nie zawsze obserwujemy wyraźne, zewnętrznie widoczne objawy. W stadiach bardziej zaawansowanych występują okresowe lub dłużej trwające osłabienia, omdlenia lub nagłe zapaści, przyśpieszony, zmęczony oddech, zbieranie się płynu w jamie brzusznej.
Lekarz weterynarii może powziąć podejrzenie arytmii serca po zaobserwowaniu w/w objawów i stwierdzeniu nieprawidłowych rytmów podczas osłuchiwania serca i jednoczesnego wyczuwania pulsu na tętnicy tylnej kończyny psa. Postawienie jednak ostatecznej diagnozy określonego rodzaju arytmii oraz wykrycie jej źródła są możliwe po wykonaniu badania elektrokardiograficznego (EKG). Arytmia serca może wystąpić niezależnie lub w połączeniu z przewlekłymi schorzeniami zastawek oraz innymi chorobami serca.
Podawanie leków likwidujących arytmię serca, poprzez zwalnianie bądź przyśpieszanie częstości uderzeń serca, nasilanie lub osłabianie przewodzenia impulsów elektrycznych, powinno być , szczególnie w pierwszym okresie kuracji, często monitorowane badaniami elektrokardiograficznymi (EKG).